Tag: warsztaty

doświadczeniainspiracje

Noc belfrów w szkole – inspiracje

„Noc belfrów w szkole” już za nami. 4 godziny minęły szybko i tuż po północy opuściliśmy mury naszego gimnazjum.

Skąd pomysł?

Kilkanaście  dni temu razem z koordynatorką szkolnego Tygodnia Innowacji i Nauki omawiałyśmy pomysły nauczycieli na organizację przedsięwzięcia. Wygląda to tak, że każdy chętny sam decyduje, co robi, a potem omawia to z koordynatorkami przedsięwzięcia. Rozmowa z Izą (koordynatorką) zainspirowała mnie i tak zrodził się spontaniczny pomysł „Nocy belfrów w szkole”.

Dlaczego?

Jeśli nasi uczniowie mogą spędzać noce tematyczne w szkole, to dlaczego nie my. My też chcemy spróbować i połączyć naukę z zabawą i integracją. Ciekawym doświadczeniem jest również przełamanie schematu i pewnej rutyny – spotkanie w prawie opustoszałej szkole (w sali gimnastycznej odbywał się nocny maraton siatkówki dla uczniów), w dodatku nocą – to coś innego, nowego.

Kto brał udział?

Przede wszystkim chętni belfrzy (22 osoby).  Połowa z naszej szkoły, połowa spoza niej. Nauczyciele szkół gdyńskich, gdańskich, wejherowskich i lęborskich, jak również kilku dyrektorów.

20170513_002800

Kto przygotował „Noc belfrów w szkole”?

Pomysł był mój, ale realizacja zespołowa. Napiszę to, co podkreślam na każdym kroku. Żadnej zmiany nie dokonamy sami. Ważni są nasi sojusznicy i wspieracze. W naszym gronie jest takich osób dość dużo. Wśród nich są i takie, które wesprą każdy, nawet najbardziej „szalony” edukacyjny pomysł. Tym razem były to Gosia, Iza, Ania i Ewelina.

Co robiliśmy?

Na początek przedstawienie celu,  programu spotkania oraz zasad obowiązujących podczas niego. Zaraz potem poznanie siebie i rozgrzewka – oczywiście z wykorzystaniem metod nieformalnych, bardzo dobrze się bawiliśmy, m.in. poznając opowieści o naszych imionach – skąd, jak, dlaczego, co oznacza. Kolejne zadanie, również służące poznaniu ludzi podzieliło nas na grupy. Tej nocy każda z grup miała odwiedzić 4 miejsca:

  • Escape room „Egzamin ostateczny” przygotowany przez Ewelinę (najprawdziwszy, niełatwy, twórczy, po prostu WOW).
  • Punkt „Sprawdź swoje motywacyjne DNA” prowadzony przez Anię.
  • Punkt „Potyczek słownych” przygotowany przeze mnie (kreatywne zmagania),
  • „Kahoot’owe rozgrywki” w wykonaniu Gosi (przy okazji przedstawienie platformy eTwinning do szkoleń online).

Jak widać zmagania miały różny stopień trudności, łatwe przeplecione trudniejszym, tak – by noc w szkole nie była wykańczająca a inspirująca. Wprowadziłyśmy elementy grywalizacji, ważna była współpraca i dobra komunikacja. W przerwach był czas na kawę, ciastko i rozmowę, bo poznawanie nowych ludzi i wymiana doświadczeń – to podstawa.

Jako że czas zleciał nam szybko, skróciłyśmy nieco program. Nie mogło jednak zabraknąć ćwiczeń na rozruszanie obu półkul mózgowych, uważność, koncentrację i wyciszenie. Na koniec jeszcze runda refleksji i tak zakończyliśmy swoje spotkanie.

18422868_10211521919337283_5886486729779086873_o

Refleksje eduzmieniacza

Chyba największą radością, poza zadowoleniem naszych uczestników, była satysfakcja moich koleżanek, które przygotowywały wydarzenie. Radość z możliwości dzielenia się swymi doświadczeniami z innymi, a także z tworzenia czegoś nietuzinkowego. Pomimo wątpliwości, czy ktoś przyjdzie, czy to nie za późna pora – zrobiłyśmy to i zadziałało. Byłyśmy uważne i wyczulone na potrzeby grupy, wyłapywałyśmy aspekty wymagające ulepszenia w przyszłości (przy planowaniu nie uwzględniliśmy czasu na przywrócenie ładu w Escape roomie, zapomniałyśmy uruchomić tablet z muzyką w sali motywacyjnego DNA, czy ekranu ze stoperem na „Potyczkach słownych”). Wykorzystałyśmy nowe technologie, pokazując innym, że warto sięgać po nie w edukacji (były m.in.  częścią Escape room’u), a wiedza o narzędziach jest łatwo dostępna choćby na platformie eTwinning.

Było warto!

inspiracjetwórczy nauczyciel

Karty emocji – cz. 2 – do wykorzystania na lekcji

Dzisiaj czas na kolejną „porcję” kart emocji do zastosowania na lekcji. Od nas samych zależy, jak je wykorzystamy – do pracy indywidualnej, w parach, w grupach. Uczniowie mogą opowiadać o swoich uczuciach lub o emocjach towarzyszących bohaterom kart. Tym razem do przygotowania kart wykorzystałam również edytor canva.com, a obrazki pochodzą ze strony story bird


Przykładowe karty

karty uczuć


Do pobrania – pliki pdf

karty uczuć – o swoich emocjach

karty uczuć – opowiadanie historii

ciekawe metodytwórczy nauczyciel

Budowanie zespołu i uczenie współpracy – propozycje ćwiczeń

Siła dobrze współpracującego ze sobą zespołu nie ma sobie równych. Ważne, by również w klasie doskonalić kompetencje społeczne, w tym właśnie współdziałanie, czyli umiejętność niezbędną w życiu, także, a może przede wszystkim,  zawodowym. Dobrze zaprojektowane godziny wychowawcze, wydarzenia klasowe, a także lekcje mogą służyć tworzeniu zespołu, wspólnemu uczeniu się od siebie nawzajem, rozwiązywaniu problemów, a także nauki trudnej sztuki kompromisu.

Konkretne pomysły na ćwiczenia poprzedzę filmikiem animowanym „The power of team work”, który w zabawny sposób ukazuje, jak ważna jest wspomniana już wcześniej siła zespołu. Myślę, że tę krótką animację warto również wykorzystać w klasie.

Kliknij tutaj – zobacz film!

Propozycje zadań w odniesieniu do filmu – praca w grupach:

  1. Zastanówcie się, co mogłoby się stać, gdyby bohaterowie kreskówki nie potrafili ze sobą współpracować?
  2. Kiedy/w jakich sytuacjach z życia wziętych praca zespołowa jest szczególnie ważna?
  3. W jakich sytuacjach szkolnych współpraca z innymi pomaga?

Propozycje ćwiczeń służących budowaniu zespołu oraz współpracy

  1. Poznaj mnie – dzielimy grupę na pary, a  następnie dajemy 10 minut na to, by sparowani partnerzy porozmawiali ze sobą na wylosowany przez nich temat, np. „jaki jest Twój ulubiony dzień tygodnia i dlaczego”? Karty do pobrania – budowanie zespołu – ulubione – karty  Każda osoba w parze odpowiada na pytanie, a partner jej słucha, nie komentując. Następnie, siedząc w kole, każda z osób opowiada o tym, co powiedział jej partner.

  2. Węzeł gordyjski. Uczniowie stoją w kole. Prosimy ich, by zmniejszali koło, poprzez powolne wchodzenie do środka – tak, by byli blisko siebie. Następnie zamykają oczy, a my łączymy ich dłonie z dłońmi innych kolegów i koleżanek. W ten sposób powstaje węzeł gordyjski. Prosimy o otwarcie oczu i i rozwiązanie węzła bez puszczania swych dłoni.

  3. Najlepsze i najgorsze – zadanie służy lepszemu poznaniu się klasy. Dzielimy uczniów na 4-osobowe grupy i każdemu zespołowi dajemy listę tematów, do których tworzą listy najlepszych i najgorszych przykładów, np. imię dla dużego psa, piosenkarz, polska kuchnia, miejsce wakacyjnego odpoczynku, itp.

  4. „Czy pamiętasz?” Potrzebujemy 30 niedużych rekwizytów oraz ręcznik. Rzeczy układamy na podłodze i dajemy 5 minut grupie na dokładne obejrzenie ich. Po upływie pięciu minut zakrywamy rzeczy i prosimy każdego ucznia, by indywidualnie, bez niczyjej pomocy, spisał na kartce jak najwięcej rzeczy, które zapamiętał. Dajemy na to 5 minut, a następnie dzielimy uczniów na 4-5 osobowe grupy i prosimy ich o stworzenie wspólnej listy rzeczy również w ciągu 5 minut. Na koniec każda z grup odczytuje swój spis, a my pokazujemy, co leży pod ręcznikiem. Zadanie ma na celu pokazanie, że w grupie można zdziałać więcej.

  5. Magiczna różdżka. Dzielimy uczniów na 4-5 osobowe grupy. Prosimy ich  o to, by wyobrazili sobie, że mają magiczną różdżkę, dzięki czemu mogą zrobić coś dobrego dla innych. W ciągu 15 minut mają wspólnie ustalić, co chcieliby zmienić na świecie, wykorzystując magiczną różdżkę. Następnie omawiamy pomysły.

  6. Milcząca  burza mózgów. To propozycja burzy mózgów, która uczy uważności i pracy zespołowej. Możemy ją wykorzystać w dowolnych okolicznościach, a ja odniosę się do poprzedniego zadania. Dajemy każdej grupie kartkę i długopis i prosimy, by w milczeniu, nie odzywając się wykonali zadanie, jakim jest rozwiązanie problemu, np. przekonanie ludzi do segregowania śmieci. Każdy w grupie wpisuje swoje 3 propozycje, przekazując sobie nawzajem  kartkę zgodnie ze wskazówkami zegara. Nie należy rozmawiać, ani powielać pomysłów poprzedników. Czas przeznaczony na wykonanie zadania to ok. 15 minut. Następnie omawiamy rezultaty pracy oraz samopoczucie uczestników – co im pomagało, a co przeszkadzało w wykonaniu zadania.

inspiracje

Trening komunikacji interpersonalnej i uważności – propozycje ćwiczeń

Dobra komunikacja to kluczowa umiejętność, bez której efektywna współpraca z innymi jest niemożliwa. Warto więc trenować ją (komunikację) w klasie, dodając do niej aspekty związane z uważnością. Bycie uważnym to bycie świadomym, słuchającym i słyszącym drugiego człowieka, rozumiejącym swoje uczucia. 

Ćwiczenia stanowią zapis szkolenia przeprowadzonego przeze mnie dla nauczycieli, można zaadaptować je bez problemu dla grupy uczniów. Zadania są proste, nastawione na interakcję, kreatywne – stanowią zbiór zaczerpnięty z różnych szkoleń, w których brałam udział. 


Czas trwania: 2,5 godziny zegarowej (można je skrócić). 

  1. Wprowadzenie do tematu i roli dobrej komunikacji i uważności w życiu  – 5 minut.
  2. Łańcuch zdarzeń – aktywność podpatrzona na warsztatach prowadzonych przez Magdalenę Budę. Uczestnicy dostają kartki, na których mają zapisane zadanie do wykonania. Pobierz zadania – kliknij!

  3. Przedstawienie się – stwórz krawat, na którym napiszesz swoje imię oraz trzy informacje – 2 prawdziwe, jedną nieprawdziwą. Przypnij krawat, a następnie podejdź do innych uczestników, przeczytaj, co napisali i staraj się odgadnąć, co jest prawdą. Możesz zadawać pytania, a osoba, która odpowiada, nie może ujawnić prawdy, stara się odpowiadać tak, by utrudnić jej  odgadnięcie. Na koniec w kręgu osoba po osobie ujawniamy prawdę.  20 minut.
  4. Tworzenie zespołu. Na hasło rzucone przez prowadzącego, np. „Stwórz zespół ludzi, którzy mają taki sam numer buta jak Ty”, uczestnicy szukają wspomnianych osób, razem siadają na podłodze. Jest to znak ukończenia zadania.

Inne propozycje:

– „Stwórz zespół ludzi, którzy urodzili się w tym miesiącu, co Ty”;

– „Stwórz zespół ludzi, którzy lubią tę samą muzykę, co Ty” – 10 minut.


  1. Szukanie podobnych osób – wypełnianie karty jak największą ilością imion osób z grupy, które są do nas podobne – pobierz kartę – kliknij. 15 minut 

  2. Polowanie na rzeczy – grupowanie w pary. Każda z osób bierze obrazek lub rzecz z pudełka i szuka osoby, której obrazek/rzecz pasuje w jakiś sposób do wylosowanej przez nią. Wspólnie uzasadniamy wybór.  Ja przygotowałam karty – kliknij – pobierz tutaj. 15 minut. Dzięki temu zadaniu uczestnicy dobrali się w pary. 

  3. Inicjowanie rozmowy w parach, według narzuconego przez prowadzącego tematu:

– zainicjuj rozmowę w przeładowanym pociągu/ w kawiarni/ w kolejce do lekarza/ czekając na rozmowę z dyrektorem.

Omówienie tematów, tego, co sprzyjało komunikacji, a co nie. 


  1. Dobra komunikacja ułatwia życie. Przeprowadź rozmowę na poniższy temat: 

– jako wychowawca z rodzicem ucznia, który wagaruje i pali papierosy (Osoba A jest wychowawcą, osoba B rodzicem).

– jako rodzic z nauczycielem, który łamie zasady oceniania (Osoba B jest rodzicem, a osoba A nauczycielem). 

Następnie przeprowadź rozmowę wg zasad FUKO– więcej tutaj – kliknij– 20 minut.

Omówienie zadania, samopoczucia uczestników. Różnic pomiędzy pierwszym a drugim stylem. 


  1. Praca w trójkach – każdy po kolei opowiada o problemie, który udało mu się rozwiązać. Inni słuchają, nie komentują, a na koniec podają zalety tej osoby w kontekście  rozwiązanego  problemu, np. potrafiłaś prosić o pomoc, byłaś cierpliwa. –  20 minut.

  2. Kostki (praca w czteroosobowych lub pięcioosobowych zespołach) – wyrzuć historię.  Uczestnicy wyrzucają po kolei kostki typu story cubes i tworzą swoją historię, ja poprosiłam o to, by była ona pozytywna. –  20 minut.

  3. Refleksja. Podsumowanie tego, z czym wychodzimy z zajęć. Czego nowego sie nauczyliśmy lub dowiedzieliśmy o sobie i o innych.

Wszystkie pomoce przygotowałam w canvie (canva.com) – łatwo i  szybko:)


pliki PDF do pobrania

łańcuch zdarzeń

karta pracy – podobieństwa

karty podobieństwa

fuko

ciekawe metodydoświadczeniainspiracje

Nieformalne spojrzenie na edukację – scenariusz warsztatów

Warsztaty przeprowadziłam w ostatni piątek w ramach Laboratorium Twórczej Edukacji, które daje możliwość spotkania się w czasie pracy osobom z różnych szkół, tak było i tym razem. Głównym celem było wyposażenie uczestników w narzędzia do pracy warsztatowej z uczniami – a dokładniej w metody nieformalne. Oprócz tego wiele czasu poświęciliśmy na ćwiczenia służące refleksji nad tym, jak się komunikujemy, czy potrafimy stawiać pytania otwarte zamiast bawić się w „wujka dobra rada”.

Motywem przewodnim były marzenia i wyzwania, to one towarzyszyły każdemu zadaniu – od indywidualnych po grupowe. Oto pomysły na warsztaty, scenariusz można wykorzystać w pracy z młodzieżą, rodzicami lub nauczycielami. Czas trwania – 2 godziny 15 minut.

  1. Wprowadzenie – przedstawienie celu warsztatów.

  2. Poznajmy się – uczestnicy po kolei wypowiadają swoje imię oraz mówią o swoim największym marzeniu.

  3. Szybka randka – na kartce papieru rysujemy zegar i wyznaczamy trzy różne godziny, np. 12, 13, 14. Następnie każdy uczestnik, na małej karteczce spisuje swoje randki, oznacza to, że po prostu szuka w grupie osób, z którymi umawia się na każdą z wymienionych godzin. Następnie uczestnicy dostają siedmiominutowe rundy (na każdą godzinę przypada 7 minut) i po kolei na randkach omawiają jeden z tematów, np. :

  1. Jaką supermoc chciałbyś/łabyś posiadać?

  2. Co byś zrobił, gdybyś na jeden dzień był/była niewidzialny/a?

  3. Jakie są Twoje trzy najlepsze cechy jako nauczyciela/edukatora? – 30 minut

  1. Rady a wspieranie – kolejne ćwiczenie (z materiałów szkoleniowych FRSE).

Każdy uczestnik znajduje partnera do rozmowy, osobę, której w ogóle nie zna:

Podzielcie się na osobę A i osobę B.

  1. Osoba A myśli o pewnym wyzwaniu, które przed nią stoi i krótko o nim opowiada – 3-4 minuty. Osoba B nie pyta, tylko słucha.

  2. Osoba B przez 5 minut daje tylko rady (najlepsze, jakie jej tylko przyjdą do głowy) dotyczące wyzwania osoby A, np. powinnaś, możesz, to byłoby dla ciebie dobre… 5 minut.

  3. Osoba B wciela się w osobę wspierającą, nie radzącą, zadaje przez 5 minut pytania otwarte, na które osoba A nie odpowiada, np. Jakich rezultatów oczekujesz od tej sytuacji? Jak bardzo są one dla ciebie ważne? Jaki może być Twój pierwszy krok? W jaki sposób możesz przybliżyć się do tego, do czego zmierzasz? 5 minut

  4. Osoba A dzieli się refleksją na temat różnic w podejściu doradcy i wspieracza.

  5. Zamiana ról – A zostaje B, B dostaje zadanie A (jak wyżej).

  6. Refleksja.

  1. Puzzle – podział na grupy. Tym razem przygotowałam kartki – pocięte jak puzzle z cytatami odnoszącymi się do wyzwań, motywującymi do działania. Kiedy każda grupa zasiadła wokół stołu, otrzymała zadania.

  2. Czas na wyzwanie! Grupa określa/wymyśla wyzwanie, nad którym chce pracować, tym razem było to między innymi wygospodarowanie godziny każdego dnia dla siebie. Wyzwanie może być realne lub fikcyjne.

Grupa dostaje kartkę Marzyciela – wspólnie wyobraża sobie i spisuje marzycielski i odważny pomysł na realizację wyzwania.

Grupa dostaje kartkę Realisty – wspólnie uprawdopodabnia wizję realizacji wyzwania.

Grupa dostaje kartkę Krytyka – wspólnie szuka możliwych zagrożeń, które trzeba wziąć pod uwagę przy realizacji planu.

Przedstawienie pracy każdej z grup – refleksja uczestników.

7. Podsumowanie dotyczyło wartości współpracy, zalet metod nieformalnych, uczestnicy dzielili się refleksjami z pracy w trakcie warsztatów.

KARTY PRACY

karta-marzyciela

karta-realisty

karta-krytyka

ciekawe metodydoświadczeniainspiracje

Trening twórczości – pomysły na warsztaty

To propozycja warsztatów wykorzystująca powszechnie znane zadania treningu twórczości. Wczoraj zastosowałam je na zajęciach z połową kadry mojej szkoły. Pomimo zmęczenia po wielu godzinach pracy, twórcze ćwiczenia zintegrowały zespół i sprawiły, że uczestnicy, zrelaksowani i w dobrych humorach, opuszczali szkołę. Podaję przykłady wszystkich zadań, które zaplanowałam, jednak z uwagi na zmęczenie i późną porę zrezygnowałam z części poświęconej zadawaniu pytań. Dlaczego trening twórczości? Jeśli chcemy przygotować uczniów do życia zawodowego, pamiętając o kompetencjach przyszłości, sami powinniśmy być twórczy, by później rozwijać tę cechę u młodzieży.

Czytaj dalej