Tag: uważność

ciekawe metodytwórczy nauczyciel

Budowanie zespołu i uczenie współpracy – propozycje ćwiczeń

Siła dobrze współpracującego ze sobą zespołu nie ma sobie równych. Ważne, by również w klasie doskonalić kompetencje społeczne, w tym właśnie współdziałanie, czyli umiejętność niezbędną w życiu, także, a może przede wszystkim,  zawodowym. Dobrze zaprojektowane godziny wychowawcze, wydarzenia klasowe, a także lekcje mogą służyć tworzeniu zespołu, wspólnemu uczeniu się od siebie nawzajem, rozwiązywaniu problemów, a także nauki trudnej sztuki kompromisu.

Konkretne pomysły na ćwiczenia poprzedzę filmikiem animowanym „The power of team work”, który w zabawny sposób ukazuje, jak ważna jest wspomniana już wcześniej siła zespołu. Myślę, że tę krótką animację warto również wykorzystać w klasie.

Kliknij tutaj – zobacz film!

Propozycje zadań w odniesieniu do filmu – praca w grupach:

  1. Zastanówcie się, co mogłoby się stać, gdyby bohaterowie kreskówki nie potrafili ze sobą współpracować?
  2. Kiedy/w jakich sytuacjach z życia wziętych praca zespołowa jest szczególnie ważna?
  3. W jakich sytuacjach szkolnych współpraca z innymi pomaga?

Propozycje ćwiczeń służących budowaniu zespołu oraz współpracy

  1. Poznaj mnie – dzielimy grupę na pary, a  następnie dajemy 10 minut na to, by sparowani partnerzy porozmawiali ze sobą na wylosowany przez nich temat, np. „jaki jest Twój ulubiony dzień tygodnia i dlaczego”? Karty do pobrania – budowanie zespołu – ulubione – karty  Każda osoba w parze odpowiada na pytanie, a partner jej słucha, nie komentując. Następnie, siedząc w kole, każda z osób opowiada o tym, co powiedział jej partner.

  2. Węzeł gordyjski. Uczniowie stoją w kole. Prosimy ich, by zmniejszali koło, poprzez powolne wchodzenie do środka – tak, by byli blisko siebie. Następnie zamykają oczy, a my łączymy ich dłonie z dłońmi innych kolegów i koleżanek. W ten sposób powstaje węzeł gordyjski. Prosimy o otwarcie oczu i i rozwiązanie węzła bez puszczania swych dłoni.

  3. Najlepsze i najgorsze – zadanie służy lepszemu poznaniu się klasy. Dzielimy uczniów na 4-osobowe grupy i każdemu zespołowi dajemy listę tematów, do których tworzą listy najlepszych i najgorszych przykładów, np. imię dla dużego psa, piosenkarz, polska kuchnia, miejsce wakacyjnego odpoczynku, itp.

  4. „Czy pamiętasz?” Potrzebujemy 30 niedużych rekwizytów oraz ręcznik. Rzeczy układamy na podłodze i dajemy 5 minut grupie na dokładne obejrzenie ich. Po upływie pięciu minut zakrywamy rzeczy i prosimy każdego ucznia, by indywidualnie, bez niczyjej pomocy, spisał na kartce jak najwięcej rzeczy, które zapamiętał. Dajemy na to 5 minut, a następnie dzielimy uczniów na 4-5 osobowe grupy i prosimy ich o stworzenie wspólnej listy rzeczy również w ciągu 5 minut. Na koniec każda z grup odczytuje swój spis, a my pokazujemy, co leży pod ręcznikiem. Zadanie ma na celu pokazanie, że w grupie można zdziałać więcej.

  5. Magiczna różdżka. Dzielimy uczniów na 4-5 osobowe grupy. Prosimy ich  o to, by wyobrazili sobie, że mają magiczną różdżkę, dzięki czemu mogą zrobić coś dobrego dla innych. W ciągu 15 minut mają wspólnie ustalić, co chcieliby zmienić na świecie, wykorzystując magiczną różdżkę. Następnie omawiamy pomysły.

  6. Milcząca  burza mózgów. To propozycja burzy mózgów, która uczy uważności i pracy zespołowej. Możemy ją wykorzystać w dowolnych okolicznościach, a ja odniosę się do poprzedniego zadania. Dajemy każdej grupie kartkę i długopis i prosimy, by w milczeniu, nie odzywając się wykonali zadanie, jakim jest rozwiązanie problemu, np. przekonanie ludzi do segregowania śmieci. Każdy w grupie wpisuje swoje 3 propozycje, przekazując sobie nawzajem  kartkę zgodnie ze wskazówkami zegara. Nie należy rozmawiać, ani powielać pomysłów poprzedników. Czas przeznaczony na wykonanie zadania to ok. 15 minut. Następnie omawiamy rezultaty pracy oraz samopoczucie uczestników – co im pomagało, a co przeszkadzało w wykonaniu zadania.

inspiracje

Trening komunikacji interpersonalnej i uważności – propozycje ćwiczeń

Dobra komunikacja to kluczowa umiejętność, bez której efektywna współpraca z innymi jest niemożliwa. Warto więc trenować ją (komunikację) w klasie, dodając do niej aspekty związane z uważnością. Bycie uważnym to bycie świadomym, słuchającym i słyszącym drugiego człowieka, rozumiejącym swoje uczucia. 

Ćwiczenia stanowią zapis szkolenia przeprowadzonego przeze mnie dla nauczycieli, można zaadaptować je bez problemu dla grupy uczniów. Zadania są proste, nastawione na interakcję, kreatywne – stanowią zbiór zaczerpnięty z różnych szkoleń, w których brałam udział. 


Czas trwania: 2,5 godziny zegarowej (można je skrócić). 

  1. Wprowadzenie do tematu i roli dobrej komunikacji i uważności w życiu  – 5 minut.
  2. Łańcuch zdarzeń – aktywność podpatrzona na warsztatach prowadzonych przez Magdalenę Budę. Uczestnicy dostają kartki, na których mają zapisane zadanie do wykonania. Pobierz zadania – kliknij!

  3. Przedstawienie się – stwórz krawat, na którym napiszesz swoje imię oraz trzy informacje – 2 prawdziwe, jedną nieprawdziwą. Przypnij krawat, a następnie podejdź do innych uczestników, przeczytaj, co napisali i staraj się odgadnąć, co jest prawdą. Możesz zadawać pytania, a osoba, która odpowiada, nie może ujawnić prawdy, stara się odpowiadać tak, by utrudnić jej  odgadnięcie. Na koniec w kręgu osoba po osobie ujawniamy prawdę.  20 minut.
  4. Tworzenie zespołu. Na hasło rzucone przez prowadzącego, np. „Stwórz zespół ludzi, którzy mają taki sam numer buta jak Ty”, uczestnicy szukają wspomnianych osób, razem siadają na podłodze. Jest to znak ukończenia zadania.

Inne propozycje:

– „Stwórz zespół ludzi, którzy urodzili się w tym miesiącu, co Ty”;

– „Stwórz zespół ludzi, którzy lubią tę samą muzykę, co Ty” – 10 minut.


  1. Szukanie podobnych osób – wypełnianie karty jak największą ilością imion osób z grupy, które są do nas podobne – pobierz kartę – kliknij. 15 minut 

  2. Polowanie na rzeczy – grupowanie w pary. Każda z osób bierze obrazek lub rzecz z pudełka i szuka osoby, której obrazek/rzecz pasuje w jakiś sposób do wylosowanej przez nią. Wspólnie uzasadniamy wybór.  Ja przygotowałam karty – kliknij – pobierz tutaj. 15 minut. Dzięki temu zadaniu uczestnicy dobrali się w pary. 

  3. Inicjowanie rozmowy w parach, według narzuconego przez prowadzącego tematu:

– zainicjuj rozmowę w przeładowanym pociągu/ w kawiarni/ w kolejce do lekarza/ czekając na rozmowę z dyrektorem.

Omówienie tematów, tego, co sprzyjało komunikacji, a co nie. 


  1. Dobra komunikacja ułatwia życie. Przeprowadź rozmowę na poniższy temat: 

– jako wychowawca z rodzicem ucznia, który wagaruje i pali papierosy (Osoba A jest wychowawcą, osoba B rodzicem).

– jako rodzic z nauczycielem, który łamie zasady oceniania (Osoba B jest rodzicem, a osoba A nauczycielem). 

Następnie przeprowadź rozmowę wg zasad FUKO– więcej tutaj – kliknij– 20 minut.

Omówienie zadania, samopoczucia uczestników. Różnic pomiędzy pierwszym a drugim stylem. 


  1. Praca w trójkach – każdy po kolei opowiada o problemie, który udało mu się rozwiązać. Inni słuchają, nie komentują, a na koniec podają zalety tej osoby w kontekście  rozwiązanego  problemu, np. potrafiłaś prosić o pomoc, byłaś cierpliwa. –  20 minut.

  2. Kostki (praca w czteroosobowych lub pięcioosobowych zespołach) – wyrzuć historię.  Uczestnicy wyrzucają po kolei kostki typu story cubes i tworzą swoją historię, ja poprosiłam o to, by była ona pozytywna. –  20 minut.

  3. Refleksja. Podsumowanie tego, z czym wychodzimy z zajęć. Czego nowego sie nauczyliśmy lub dowiedzieliśmy o sobie i o innych.

Wszystkie pomoce przygotowałam w canvie (canva.com) – łatwo i  szybko:)


pliki PDF do pobrania

łańcuch zdarzeń

karta pracy – podobieństwa

karty podobieństwa

fuko

ciekawe metodyinspiracjetwórczy nauczyciel

Słoik dobrych uczynków

School Themes

Ten niezwykły pomysł zachęcania uczniów do pomagania sobie nawzajem, ale też robienia miłych rzeczy dla innych ludzi poza szkołą przekazała mi koleżanka z pracy.

Jak to działa?

Umawiamy się z klasą, że oto stawiam na stole słoik dobrych uczynków, do którego wrzucamy makaron za każdym razem, gdy ktoś uczynek spełni.

Gdy słoik się zapełni robimy coś baaardzo miłego – idziemy na ciastka lub spacer, oglądamy super film lub gramy w gry.

20170104_085023

Słoik został przyjęty z entuzjazmem i jeszcze tego samego dnia przyozdobiony 🙂

Jak sami widzicie dopiero zaczynamy i makaronu jeszcze zbyt wiele nie mamy, ale zakryliśmy już dno!

Trzymajcie za nas kciuki, a i Wam polecam założyć własny 😉


Pomysłodawca – Hanna Kalisz, Gimnazjum nr 1

View original post

doświadczeniainspiracjerefleksje

Dzień dobrej wiadomości

Dzień dobrej wiadomości odbył się w naszej szkole co prawda już tydzień temu, jednak wcześniej nie znalazłam czasu, by upowszechnić tak niewielką a jakże dużą akcję. Dobra nigdy za wiele! Pomysł oczywiście wyszedł od uczniów, którzy nieopodal sekretariatu postawili naszą wysłużoną urnę, by zbierać dobre wiadomości. Wbrew czasom, w których żyjemy, wiadomości były pisane w tradycyjny sposób. Zebrane, zostały posortowane i dostarczone adresatom. Ja też dostałam dobrą wiadomość.

I chyba ona zainspirowała mnie do podzielenia się tym wydarzeniem z innymi.

Po pierwsze, miło jest dostać anonimową wiadomość, w której możemy znaleźć coś pozytywnego. Po drugie, list, który dostałam, zadaje kłam słowom tych wszystkich, którzy na gimnazjach wieszają psy. Można bowiem współtworzyć taką szkołę, gdzie i uczniowie, i kadra, i rodzice mogą czuć się partnerami dialogu i współkreatorami rzeczywistości. Oczywiście nie jest to łatwe, wymaga i odwagi, i pracy, i mądrze stawianych granic. Ale można. Pozwolę sobie zatem przytoczyć słowa z listu, który zaskoczył mnie i wzruszył, by pokazać, że w oczach uczniów gimbaza może być dobrym miejscem:

” Jestem w 3. klasie i chciałam bardzo podziękować za miło spędzony czas w Jedynce. (…)Na początku nie byłam przekonana co do moich odczuć a propos szkoły, ale teraz mogę z całą pewnością stwierdzić, że nie ma lepszej szkoły. Najlepsza jest chyba domowa atmosfera i to, że nauczycielom (oraz wszystkim pracownikom szkoły) bardzo zależy na uczniach. Świetne jest to, że nasze pomysły są zawsze brane pod uwagę, ciągle coś się dzieje, wszyscy są otwarci i chętni do pomocy. Kocham to miejsce, gdyby każde gimnazjum było jak Jedynka, wszyscy byliby szczęśliwi”.

wp-1474013036780.jpeg

doświadczeniainspiracje

Jak uczyć uważności w szkole?

Sprawa to z pewnością niełatwa, bo wiadomo, że uważne przyglądanie się rzeczywistości może spowodować wiele zawirowań w skostniałym często szkolnym świecie. Jestem uważna, czyli pytam o sens działań, mam refleksję, chcę zmienić to, co uwiera.

Wczoraj miałam okazję być inspiratorem nieformalnej ewaluacji pracy szkoły dokonywanej przez uczniów (dwa tygodnie temu takiej refleksji poddali nasze gimnazjum  nauczyciele). Wspólnie wybraliśmy tematy: komunikacja, wartości, zasady oceniania, praca Samorządu Uczniowskiego oraz propozycje zmian w szkole.

 Najpierw oczywiście Samorząd Uczniowski zebrał chętnych uczniów – moderatorów, a następnie ja pokazałam im, jak w dynamiczny i ciekawy sposób pracować nad tym, co wydaje się żmudne. Oczywiście wykorzystałam niezawodną metodę kafejki wiedzy, która i tym razem pomogła zebrać propozycje ulepszeń. Ważna zasada mówiła o tym, że nie narzekamy, nie skupiamy się na tym, jak bardzo jest źle, a tym samym nie tkwimy w przyszłości, a dyskutujemy o tym i spisujemy propozycje tego, jak chcielibyśmy, żeby było. Niewielka grupa chętnych uczniów (bo przecież czasami tak trudno znaleźć czas po lekcjach) stworzyła wspaniałe rezultaty.

W swojej naiwności myślałam, że młodzież przedyskutuje tematy poddane ocenie w grupach, spisze i przedstawi rekomendacje i koniec. Jak się jednak okazało, każdy miał potrzebę podzielenia się spostrzeżeniami dotyczącymi pracy szkoły, jak łatwo się domyślić – szczególnie tym, co młodzież najbardziej uwiera. To będzie temat na jeden z kolejnych wpisów, a ja chciałabym się odnieść do uczniowskiej uważności. Zaleta spotkania była dojrzałość jej uczestników, ciekawe refleksje i spostrzeżenia, pokazujące, że nie tylko przyglądają się szkolnej rzeczywistości, ale chcą ją także ulepszyć. Minusem okazała się frekwencja. Na spotkanie mógł przyjść każdy uczeń szkoły, a chętnych było tylko  kilkunastu. To również bodziec do przemyśleń na temat sposobów aktywizacji uczniów nie tylko na lekcjach, ale również do działań na rzecz zmian (w tym tych społecznych), tak – by uwierzyli, że chcieć coś zmienić – to móc. Mądrze i razem z innymi. Bo samotny lider nie jest skutecznym sprawcą i zmieniaczem świata.

Przy okazji zachęcam do obejrzenia filmu przygotowanego przez Fundację Ashoka na temat praktykowania uważności w szkołach. W roli głównej społeczność Gimnazjum nr 1 w Gdyni. Kliknij!