Tag: kreatywność

ciekawe metodyinspiracjetwórczy nauczyciel

Gry i zabawy na przełamanie powakacyjnych lodów – cz. II – budowanie zespołu

Kilka propozycji rozgrzewkowych ćwiczeń już za nami (sprawdź tutaj). Czas na zadania służące budowaniu zespołu. To tylko kilka propozycji, wyniesionych z projektów nieformalnych, ale warto spojrzeć na nie jako ciekawą inspirację do działania (wiadomo, każda grupa potrzebuje czego innego). 

Ćwiczenia służące dzieleniu na pary/grupy – warto zrezygnować z tradycyjnego odliczania i wprowadzić element ciekawości, np. poprzez zastosowanie poniższych ćwiczeń (oczywiście można je te ż zmodyfikować).

img_20161116_150744.jpg

Dobieramy pary – ćwiczenia. 

  • Każdy sznurek ma dwa końce – przygotowujemy równej długości sznurki (jeden przypada na 2 osoby). Moderator trzyma wszystkie sznurki w garści na środku, prosząc wszystkich uczestników, by złapali za jeden koniec sznurka. Następnie prowadzący puszcza sznurki, a każdy ma swą parę, czyli osobę, która trzyma drugi koniec sznurka. 
  • Cytat – przygotowujemy karteczki z sentencjami lub zabawnymi zdaniami i przecinamy je na pół. Układamy na stole, tekstem do dołu. Każdy wybiera swoją połówkę, a następnie szuka osoby, której część zdania pasuje do posiadanego. 
  • Znajdź pasujący obrazek – przygotowujemy zdjęcia ukazujące abstrakcje, znanych bohaterów, miasta, rzeczy, miejsca – tyle fotografii, ilu uczestników. Następnie prosimy, aby każdy wybrał swoje zdjęcie i poszukał osoby, której fotografia pasuje do jej zdjęcia. Gdy pary się dobiorą, prosimy o uzasadnienie wyboru. Często bywa zaskakujące i bardzo ciekawe!

Dzielimy się na grupy – ćwiczenia. 

  • Pocztówkowe puzzle – tniemy pocztówki na 4-5 kawałków (w zależności od tego, ile osób ma być w grupie, tyle mamy pociętych pocztówek), wkładamy pocztówkowe puzzle do pudełka, które puszczamy w obieg. Każdy losuje swój puzzle i szuka swojej grupy. 
  • Guziki – podobnie jak z pocztówkami, mamy tyle guzików, ile osób w grupie, np. po 5 w innym kolorze. Uczestnicy losują swój guzik, a następnie szukają osób – właścicieli tego samego guzika. 
  • Kolorowe kartki – rozdajemy kolorowe kartki (tyle, ile osób w grupie, np. po 5 innym kolorze). Następnie prosimy uczestników o to, by zamknęli oczy i wymieniali się kartkami (w tym czasie najlepiej puścić muzykę). Gdy muzyka przestanie grać, otwieramy oczy i szukamy swojej grupy. 

 

Ćwiczenia do pracy w parach.

  • Artysta – uczestnicy siadają w parach, plecami do siebie. Jedna osoba ma kartkę i ołówek i rysuje to, co powie jej drugie osoba (5 minut). Po tym czasie pary sprawdzają rezultat współpracy i zamieniają się rolami. 
  • Pole minowe – na podłodze w większej sali lub na boisku tworzymy pole minowe (najłatwiej postawić butelki, plecaki, książki). Jedna osoba w parze ma zawiązane oczy, a druga prowadzi ją poprzez to pole. Następnie uczestnicy zamieniają się rolami. 

Ćwiczenia do pracy w grupach (kilka osób)

  • Logo – prosimy grupę o zaprojektowanie loga zespołu, które będzie reprezentowało wszystkich członków zespołu. Uczestnicy otrzymują papier, stare gazety, klej  kredki, markery i w czasie 20 minut tworzą swój znak. Może to być rysunek, ale też i kolaż. Oddajemy pole twórczości uczestników. 
  • Katapulta – każda grupa otrzymuje papier (stare gazety i szary paier), taśmę klejącą, sznurek, nożyczki, 2 patyki i jajko. Następnie konstruuje katapultę do wystrzelenia jajka, ale w taki sposób, by jajo się nie rozbiło. (15 minut)
  • Papierowa wieża – każda grupa otrzymuje  tyle samo gazet (starych, wcześniej zebranych) oraz taśmę klejącą i w czasie 10 minut (odmierzamy, w tle płynie muzyka) buduje jak najwyższą wieżę z papieru. Wygrywa ta, która zbuduje najwyższą wieżę. 
  • Ciekawa historia – każda grupa otrzymuje 7 karteczek z napisanymi na nich słowami (np. sekret, północ, jezioro, nożyczki, sól, parasol, sobota) i w czasie 105 minut tworzy historię, w której wykorzystuje wszystkie wymienione słowa. 

Ćwiczenie do pracy w grupach (10-15 osób)

  • Strach w kapeluszu – każda osoba otrzymuje kartkę, na której anonimowo zapisuje swój największy lęk (w taki sposób, by nie zostać zidentyfikowana). Następnie zbieramy kartki do dużego kapelusza. Mieszamy je i puszczamy kapelusz w ruch (grupa siedzi w kręgu). Każdy po kolei wyciąga kartkę, czyta o czyimś lęku i stara się opowiedzieć, jak rozumie ten lęk. Nie pozwalamy na komentarze i oceny. Na koniec podsumowujemy zadanie. Jest ono bardzo ciekawe, pozwala na refleksję i może prowadzić do kolejnego kroku, jakim będzie ustalenie zasad współpracy w grupie. 

Ćwiczenie dla większej grupy

  • Węzeł gordyjski – włączamy muzykę, prosimy uczestników, by spokojnie, w różnych kierunkach wędrowali po sali, mając zamknięte oczy. Gdy muzyka cichnie każdy zatrzymuje się i chwyta za ręce najbliższe osoby. Prosimy uczestników o otwarcie oczu i rozwiązanie węzła  (bo taki właśnie powstał) bez rozłączania rąk. 
  • Perfekcyjny kwadrat – prosimy uczestników o to, by stanęli w kręgu, złapali długi sznurek (tak długi, by każdy swobodnie mógł go chwycić) i bez słów, w milczeniu, stojąc, utworzyli kwadrat ze sznurka (w powietrzu). Następnie zmieniamy polecenie – grupa tworzy okrąg, trójkąt, owal. Kolejnym etapem jest tworzenie figur przy zamkniętych oczach. 

Co jest ważne? 

Przede wszystkim dobra atmosfera, budowanie przestrzeni, w której każdy czuje się bezpiecznie – nie oceniamy i  dobrze się bawimy.  Moderator powinien wprowadzić zespół w zadania,  wspólnie z nim ustalić reguły współpracy, a także podsumować je, bardzo ważna jest rola refleksji – pytanie o wrażenia, samopoczucie. Warto być uważnym obserwatorem grupy.  Ważne, by podzielić się swoimi wrażeniami, ale by nie dominować, oddać pole uczestnikom. Jeśli chcemy zintegrować zespół, warto tworzyć jak najlepsze warunki pracy. 

inspiracje

Creativity – apka do rozwijania pomysłów i rozwiązywania problemów w twórczy sposób

Kreatywność można wytrenować, dobry trening twórczego rozwiązywania problemów sprawi, że każdy może nauczyć się myśleć w oryginalny sposób. Jak się okazuje bardzo pomocna w „wychodzeniu z myślowego pudełka” może być także aplikacja na Android, która nazywa się Creativity. Dostępna jest tylko w języku angielskim. Zawiera różne techniki i narzędzia służące generowaniu pomysłów, ulepszaniu swoich idea, znajdowaniu innej perspektywy, m.in. myślące kapelusze de Bono, scamper, transformacje, pytania i odpowiedzi.

Istnieje też wersja Creativity Pro, która kosztuje 8,99zł.

 

inspiracje

Trening komunikacji interpersonalnej i uważności – propozycje ćwiczeń

Dobra komunikacja to kluczowa umiejętność, bez której efektywna współpraca z innymi jest niemożliwa. Warto więc trenować ją (komunikację) w klasie, dodając do niej aspekty związane z uważnością. Bycie uważnym to bycie świadomym, słuchającym i słyszącym drugiego człowieka, rozumiejącym swoje uczucia. 

Ćwiczenia stanowią zapis szkolenia przeprowadzonego przeze mnie dla nauczycieli, można zaadaptować je bez problemu dla grupy uczniów. Zadania są proste, nastawione na interakcję, kreatywne – stanowią zbiór zaczerpnięty z różnych szkoleń, w których brałam udział. 


Czas trwania: 2,5 godziny zegarowej (można je skrócić). 

  1. Wprowadzenie do tematu i roli dobrej komunikacji i uważności w życiu  – 5 minut.
  2. Łańcuch zdarzeń – aktywność podpatrzona na warsztatach prowadzonych przez Magdalenę Budę. Uczestnicy dostają kartki, na których mają zapisane zadanie do wykonania. Pobierz zadania – kliknij!

  3. Przedstawienie się – stwórz krawat, na którym napiszesz swoje imię oraz trzy informacje – 2 prawdziwe, jedną nieprawdziwą. Przypnij krawat, a następnie podejdź do innych uczestników, przeczytaj, co napisali i staraj się odgadnąć, co jest prawdą. Możesz zadawać pytania, a osoba, która odpowiada, nie może ujawnić prawdy, stara się odpowiadać tak, by utrudnić jej  odgadnięcie. Na koniec w kręgu osoba po osobie ujawniamy prawdę.  20 minut.
  4. Tworzenie zespołu. Na hasło rzucone przez prowadzącego, np. „Stwórz zespół ludzi, którzy mają taki sam numer buta jak Ty”, uczestnicy szukają wspomnianych osób, razem siadają na podłodze. Jest to znak ukończenia zadania.

Inne propozycje:

– „Stwórz zespół ludzi, którzy urodzili się w tym miesiącu, co Ty”;

– „Stwórz zespół ludzi, którzy lubią tę samą muzykę, co Ty” – 10 minut.


  1. Szukanie podobnych osób – wypełnianie karty jak największą ilością imion osób z grupy, które są do nas podobne – pobierz kartę – kliknij. 15 minut 

  2. Polowanie na rzeczy – grupowanie w pary. Każda z osób bierze obrazek lub rzecz z pudełka i szuka osoby, której obrazek/rzecz pasuje w jakiś sposób do wylosowanej przez nią. Wspólnie uzasadniamy wybór.  Ja przygotowałam karty – kliknij – pobierz tutaj. 15 minut. Dzięki temu zadaniu uczestnicy dobrali się w pary. 

  3. Inicjowanie rozmowy w parach, według narzuconego przez prowadzącego tematu:

– zainicjuj rozmowę w przeładowanym pociągu/ w kawiarni/ w kolejce do lekarza/ czekając na rozmowę z dyrektorem.

Omówienie tematów, tego, co sprzyjało komunikacji, a co nie. 


  1. Dobra komunikacja ułatwia życie. Przeprowadź rozmowę na poniższy temat: 

– jako wychowawca z rodzicem ucznia, który wagaruje i pali papierosy (Osoba A jest wychowawcą, osoba B rodzicem).

– jako rodzic z nauczycielem, który łamie zasady oceniania (Osoba B jest rodzicem, a osoba A nauczycielem). 

Następnie przeprowadź rozmowę wg zasad FUKO– więcej tutaj – kliknij– 20 minut.

Omówienie zadania, samopoczucia uczestników. Różnic pomiędzy pierwszym a drugim stylem. 


  1. Praca w trójkach – każdy po kolei opowiada o problemie, który udało mu się rozwiązać. Inni słuchają, nie komentują, a na koniec podają zalety tej osoby w kontekście  rozwiązanego  problemu, np. potrafiłaś prosić o pomoc, byłaś cierpliwa. –  20 minut.

  2. Kostki (praca w czteroosobowych lub pięcioosobowych zespołach) – wyrzuć historię.  Uczestnicy wyrzucają po kolei kostki typu story cubes i tworzą swoją historię, ja poprosiłam o to, by była ona pozytywna. –  20 minut.

  3. Refleksja. Podsumowanie tego, z czym wychodzimy z zajęć. Czego nowego sie nauczyliśmy lub dowiedzieliśmy o sobie i o innych.

Wszystkie pomoce przygotowałam w canvie (canva.com) – łatwo i  szybko:)


pliki PDF do pobrania

łańcuch zdarzeń

karta pracy – podobieństwa

karty podobieństwa

fuko

inspiracjetwórczy nauczyciel

Tworzenie e-booków nigdy nie było prostsze! O platformie Storybird

Platforma Storybird daje możliwości rozwoju kreatywności oraz umiejętności tworzenia własnych historii z wykorzystaniem ciekawych i inspirujących zasobów obrazkowych. Nauczyciel może stworzyć swoją wirtualną klasę i zaprosić uczniów do działania w wirtualnej przestrzeni.  Ja zaproponowałam pracę z wykorzystaniem Storybird blogerkom, z którymi pracuję. Zadanie pochłonęło je bez reszty, a każda praca była inna, ale niezmiernie ciekawa. Oto krótki przewodnik po platformie. 

Wchodzimy na stronę http://www.storybird.com i rejestrujemy się  jako edukator/nauczyciel (sign up for free). 

storybird1

krok pierwszy


storybird2

krok drugi


storybird3 - Kopia


krok trzeci

Możemy stworzyć wirtualną klasę poprzez dodanie uczniów i utworzenie im haseł, następnie młodzież dzięki nim loguje się na http://www.storybird.com (zmieniając hasło przy pierwszym logowaniu). Druga możliwość to zaproszenie uczniów do samodzielnego rejestrowania się na http://www.storybird.com – tak, jak ja to zrobiłam. 

storybird10


Czas na twórczą pracę! Klikamy create i wybieramy obrazek, który nam się podoba. 

storybird4 - Kopia

Klikamy na Use this Art i wybieramy jedną z trzech opcji do pracy. 

storybird5 - Kopia


Może to być dłuższy, wielorozdziałowy e-book. 

storybird7 - Kopia

Może to być jednowątkowy e-book, czyli ciekawa historia, do której tworzymy okładkę oraz dodajemy poszczególne strony. 

storybird8 - Kopia


Możemy też stworzyć plakat ze sloganem w języku angielskim. Ogranicza nas własna wyobraźnia oraz słowa przypisane do obrazka. 

storybird9

To moje dzieło!

eduzm


A oto praca jednej z uczennic – Martyny Kozdry. Zapraszam do przeczytania! Kliknij!

 

 

 

ciekawe metodydoświadczeniainspiracje

Trening twórczości – pomysły na warsztaty

To propozycja warsztatów wykorzystująca powszechnie znane zadania treningu twórczości. Wczoraj zastosowałam je na zajęciach z połową kadry mojej szkoły. Pomimo zmęczenia po wielu godzinach pracy, twórcze ćwiczenia zintegrowały zespół i sprawiły, że uczestnicy, zrelaksowani i w dobrych humorach, opuszczali szkołę. Podaję przykłady wszystkich zadań, które zaplanowałam, jednak z uwagi na zmęczenie i późną porę zrezygnowałam z części poświęconej zadawaniu pytań. Dlaczego trening twórczości? Jeśli chcemy przygotować uczniów do życia zawodowego, pamiętając o kompetencjach przyszłości, sami powinniśmy być twórczy, by później rozwijać tę cechę u młodzieży.

Czytaj dalej

ciekawe metodydoświadczeniainspiracjesprawczy uczeńtwórczy nauczyciel

Porażka matką sukcesu – uczmy uczenia się na błędach

Jest takie ładne angielskie powiedzenie: „There is no such thing as failure, only learning experiences”(Nie ma czegoś takiego jak porażka, a jedynie zdobywanie doświadczenia). Tymczasem w szkolnej rzeczywistości wytykanie błędów, a  dokładniej kultura błędu to coś, z czym stykamy się na co dzień i co niestety nie dodaje skrzydeł ani nauczycielom, ani uczniom i co z pewnością blokuje kreatywność, otwartość na zmiany, czy prężność, bez których trudno radzić sobie w prawdziwym życiu. A szkoła właśnie powinna być bliska rzeczywistości.

Kto z nas nie zna tak zwanych „morderców pomysłów”, czyli krytyczno-oceniających głosów, typu: Nie kombinuj! To nie na temat! Aleś wymyślił! Nie masz racji! Teraz nie pora na dyskusję! To już było! Nie ma czasu na to! To nie zadziała!

Zapomnieliśmy, że to właśnie na błędach, i to niekoniecznie cudzych, zdobywamy doświadczenie. Co więcej, nie unikniemy popełniania błędów i tego właśnie powinniśmy uczyć w szkole, oswajania młodzieży z porażką (jako elementem życia) i konstruktywnym wyciąganiem z niej wniosków.

Dzisiejszy post z pewnością nie wyczerpie tematu, jest głosem praktyka, który dzieli się po raz kolejny refleksją na temat konieczności zmian szkolnego ekosystemu. Szkoła powinna zaciekawiać, pobudzać do myślenia, uczyć, jak myśleć, wyciągać wnioski, podejmować ryzyko – a wszystko to w dobrej, bezpiecznej atmosferze akceptacji i szacunku, dalekiej od oceniania i negowania, a budowanej na dobrych relacjach, jasnej komunikacji i konstruktywnej  informacji zwrotnej.

Zapis warsztatów dla nauczycieli poświęconych uczeniu się na błędach

Rozpoczęliśmy od obejrzenia filmu, który zamieszczę poniżej oraz od wprowadzenia poświęconego kompetencjom przyszłości (w tym przede wszystkim prężności) oraz konieczności oswajania uczniów z konstruktywnym przeżywaniem porażki.

UCZENIE SIĘ NA BŁĘDACH – film

Kolejną część warsztatów stanowił trening twórczości, w trakcie którego obowiązywały następujące zasady: każdy pomysł był dobry, nie ocenialiśmy innych, współpracowaliśmy w miłej i życzliwej atmosferze.

  1. Rozgrzewka – ćwiczenie „Nowa tożsamość” – każdemu uczestnikowi przypięłam karteczkę na plecach z nazwiskiem znanej postaci (celebryty, bohatera literackiego, artysty, itp.). Następnie w ciągu 5 minut każdy witał się z każdym, nie mówiąc wprost, kim ta osoba jest, a przekazując sugestie w powitaniu, np. słowa skierowane do osoby z karteczką „Maryla Rodowicz” na plecach brzmiały: „Jak tam się mają kolorowe jarmarki”?
  2. Losowanie grup – losowaliśmy się przy pomocy pociętych sznurków, ja trzymałam przygotowane kawałki w ręku, a każdy chwytał jeden koniec. Dzięki temu stworzyliśmy 4 grupy. Przy dzieleniu popełniłam błąd, ale nie wpłynął on na przebieg całych warsztatów;-)
  3. Zadanie  – „Ukryta zasada” – każda z grup miała ustawić się w szeregu według znanego sobie klucza (wybranego przez grupę), np. wielkości stopy lub koloru oczu, a pozostałe grupy musiały odgadnąć ten system. Najwięcej problemów sprawiło nam odgadnięcie ustawienia według wady wzroku;-)
  4. Zadanie  – „Tysiąc definicji” – każda z grup miała za zadanie stworzyć w ciągu 10 minut jak najwięcej definicji słowa zegar. Co fascynujące, wśród bardzo praktycznych znalazły się i te bardzo metaforyczne lub i takie związane z nauczanym przez kogoś  przedmiotem. Zabawy było co niemiara.
  5. Zadanie –  Trening myślenia pytajnego. A co by było, gdyby odwrócić role i poprosić uczniów o zadawanie pytań do tekstu lub pytań, na które tekst nie daje odpowiedzi? No właśnie. Wtedy muszą oni skupić się na tekście i wykazać dociekliwością. Tak samo było i dzisiaj z belframi. Opowiedziałam nieco alternatywną wersję znanej wszystkim baśni o Czerwonym Kapturku, a następnie każda z grup, w ciągu 15 minut, zadawała jak najwięcej pytań, na które tekst nie daje żadnej informacji. Kreatywność, zaangażowanie i dobra zabawa udzieliły się wszystkim. Potem grupy wymieniły się kartkami, przeczytały wszystkie pytania, wybrały trzy najciekawsze i udzieliły na nie nieszablonowych, a nawet niedorzecznych, ale jakże kreatywnych odpowiedzi.
  6. Zadanie  „Patyczkowa historia”. Na patyczkach od lodów napisałam różne słowa, np. sekret, list, miękki kamień, i włożyłam je do pudełka. Siedzieliśmy w kręgu, każdy po kolei, niezgodnie z kierunkiem wskazówek zegara, losował patyczek i dopowiadał swoje zdanie do tworzonej przez nas historii, wykorzystując wylosowane wcześniej słowo. Razem ułożyliśmy bardzo enigmatyczną, ale i twórczą historię.
  7. Zadanie  „Uczymy się na błędach” – uczestnicy zostali poproszeni o napisanie, jaki błąd popełnili w ostatnim czasie i czego dzięki temu się nauczyli. Następnie w parach opowiadali o swoim doświadczeniu. Potem przykleili swoje anonimowe karteczki na ścianie i każdy mógł podejść i zapoznać się z nimi.
  8. Refleksja, czyli to, co najważniejsze. Na zakończenie każdy, po kolei, odpowiedział na pytania: czego nowego się dzisiaj nauczył  i czego nowego dowiedział się o sobie?

Razem podsumowaliśmy zajęcia, mówiąc nie tylko o roli błędu jako możliwości zdobycia doświadczenia, ale także o tym, jak nowo poznane metody wykorzystać na różnych lekcjach. Mam nadzieję, że kolejne refleksyjne, a na dodatek zarażone pozytywną wizją szkolnego ekosystemu osoby, będą rozsiewać to, co dzisiaj wypracowaliśmy. Bo ja wciąż wierzę w słowa, że „lepiej zrobić niewiele, niż frustrować się tym, że nie zrobiło się wszystkiego”.

Obrazek – ikona wpisu – źródło.